Αντώνης Κανάκης: "μια κόρη θα μπορούσε να με στείλει στο τρελοκομείο"
http://xairete.blogspot.com/2010/02/blog-post_18.html
Δευτέρα 30 Αυγούστου 2010
Αντώνης Κανάκης: "μια κόρη θα μπορούσε να με στείλει στο τρελοκομείο" (ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ)
http://xairete.blogspot.com/2010/02/blog-post_18.html
Κυριακή 29 Αυγούστου 2010
8 ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ: "Αγιος ήταν μαλάκα μου..."
8 ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ:
Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010
Ανώνυμος είπε... Αγιος ήταν μαλάκα μου...
stavroula είπε...
Kala sovara twra? Sou esteilan tetoio munhma?
10 Αυγούστου 2010 7:44 μ.μ.
P. MICHALOPOULOS είπε...
Ναι σοβαρά! Γιατί απορείς Σταυρούλα; Αυτό είναι το πνευματικό επίπεδο των οπαδών του «αγίου αυτού». Το ανώτατο μάλιστα, και γι αυτό και το δημοσίευσα. Διότι υπάρχουν και χειρότερα μηνύματα (αμέτρητα), απείρως πιο αισχρά από αυτό… Μηνύματα ποιο φανατισμένα, γεμάτα από απειλές και κατάρες, που δεν τα δημοσιεύω για να μη σας στενοχωρήσω.
Άλλωστε ο πόλεμος μέχρι έσχατων εναντίον μου άρχισε με αφορμή αυτόν τον καλόγερο. Όταν επί Χριστόδουλου θέλησαν κάποιοι τύποι (προσκείμενοι σε αυτόν) να με εγκλωβίσουν στην σκοτεινή τους οργάνωση. Με προσέγγισαν (τηλεφωνικά) και μου πρότειναν να συνεργαστώ μαζί τους διότι λέει με θαύμαζαν σαν αγωνιστή χριστιανό, που με γνώριζαν από τα ηλεκτρονικά μηνύματα που έστελνα και από τις επιστολές μου στον Τύπο. Είναι η ομάδα που την καταγγέλλει (ως άθλια και τρισάθλια) ο κ. Μουστάκης στο τελευταίο του βιβλίο, αυτό που κυκλοφόρησε πριν από ένα μήνα περίπου…
Τότε, λοιπόν, ήταν το 1995 αν θυμάμαι καλά, και στην ομάδα (αντι-αιρετική τάχα) ήταν 45 άτομα περίπου, συμπεριλαμβανόμενου και του διαβόητου «πατέρα» Μεταληνού.
Γινόταν λοιπόν ανταλλαγή μηνυμάτων σαν σε κλειστό κλαμπ. Στην ανταλλαγή αυτή γνώρισα και την κ. Νίτσα από το Τορόντο. Τι έγινε τότε; Όταν εγώ έθιγα θέματα σκανδαλισμού των πιστών εκ μέρους αξιωματούχων της Εκκλησίας, αυτοί τότε προσπαθούσαν να με φιμώσουν επικαλούμενοι τον σκοπό του κλαμπ που ήταν λέει η μάχη κατά των αιρετικών! «Άσε τα αυτά Παναγιώτη», μου έλεγαν «διότι αυτά έρχονται πια σε δεύτερη μοίρα, αφού προέχει τώρα ο αγώνας που κάνουμε - τη στιγμή αύτη - κατά των νεο-ειδωλολατρών», μου έλεγαν!..
Παράλληλα δε, οι επικεφαλείς του κλαμπ (πρώην αιρετικοί, έλεγαν ότι ήταν) μας βομβάρδιζαν με κείμενα που τα απέδιδαν στον μακαρίτη καλόγερο Παΐσιο. Σε κάποιο από αυτά, λοιπόν, εξέφρασα την επιφύλαξη μου για το πόσο σωστό ήταν… Και πέσανε να με φανε [ο επικεφαλής, πρώην (;) αιρετικός ΧΟΕ]. «Αμφισβητείς τα λόγια ενός αγίου;» μου είπαν; «Να ζητήσεις εδώ και τώρα, δημόσια συγγνώμη από τον άγιο, διότι θα σε διαγράψουμε από την ομάδα!», μου είπαν!
Μετά, ήρθε καπάκι το θέμα του Παντελεήμονα που κατηγορείτο για ομοφυλοφιλία, και με αφορμή αυτό, έστειλα στο κλαμπ ένα μέηλ με μια μελέτη για το θέμα της ομοφυλοφιλίας, ένα μέηλ που όμως δεν κυκλοφόρησε ποτέ στο κλαμπ, διότι το έκοψαν. Δημόσια δε (εσωτερικά στο κλαμπ) βγήκε κάποιος που υπερηφανευόταν ότι ήταν δικό του δημιούργημα το κλαμπ αυτό, για να με μαλώσει… που δεν έχω καλή ιδέα για την ομοφυλοφιλία! «Κύριε Μιχαλόπουλε…» μου είπε «…να ξέρετε ότι είμαι ομοφυλόφιλος, και, εγώ!», μου είπε!
Βέβαια, η απάντηση αυτή ήταν ξεκάρφωτη διότι είχε κοπεί το δικό μου το μήνυμα (η μελέτη περί ομοφυλοφιλίας) που είχε προηγηθεί. Τότε, έκανα μια λίστα των παραληπτών των μηνυμάτων του κλαμπ, και τους έστειλα ομαδικά (με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο) το κομμένο μήνυμα μου (έκτος κλαμπ) δηλαδή! Ένα μήνυμα που ενθουσίασε μάλιστα και ένα από τα μέλη του κλαμπ, έναν ιερέα στο Τορόντο, γείτονα της κ. Νίτσας! Και όχι μόνο τον ενθουσίασε το κείμενο, αλλά και τον προβλημάτισε το γεγονός ότι το έκοψαν…
Μετά από αυτό το τόλμημα μου, λοιπόν, με διέγραψαν! Από τότε άρχισε ένας αμείλικτος διωγμός μου από αυτούς, στο Ίντερνετ! Όπου έγραφα, επενέβαιναν αυτοί και επιτύγχαναν την διαγραφή του σχολίου μου και τον αποκλεισμό μου!!!.. Αμέτρητα τα περιστατικά, στα τρία αυτά χρόνια του διωγμού μου που κράτησε μέχρι πρόπερσι το καλοκαίρι, μέχρι δηλαδή που έφτιαξα το μπλογκ αυτό, το «χαίρετε», και τους αφόπλισα!
Αυτοί λοιπόν οι οπαδοί του κωλόγερου, αυτοί που τάχα ενδιαφέρονται για την οικογενειακή μου ευτυχία, αυτοί είναι που κατατρομοκράτησαν την οικογένεια μου! Την οικογένεια μου, που κατάλαβε από τότε με τι εχθρούς έχω να κάνω, και προτίμησε να με αποκηρύξει, για να βρεθεί η ίδια στο απυρόβλητο του θανάσιμου μίσους που οι Παϊσιακοί έτρεφαν εναντίον μου! Αυτά!..
10 Αυγούστου 2010 9:02 μ.μ.
stavroula είπε...
wow...
Eimaste kai mesa ston 15/Augousto ean shmainei tpt gia ton ka8ena tous "XO"
10 Αυγούστου 2010 9:20 μ.μ.
P. MICHALOPOULOS είπε...
Αν θυμάμαι καλά, προπέρσι τα Χριστούγεννα - την πρωτοχρονιά, ήταν που μου έστειλαν ένα παρόμοιο μήνυμα, …«ευχετήριο» τη φορά αυτή! Είχε μάλιστα θυμώσει και η κ. Νίτσα μαζί τους όταν το δημοσίευσα. Θα το βρω και θα δώσω το λινκ.
10 Αυγούστου 2010 9:43 μ.μ.
P. MICHALOPOULOS είπε...
Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008
«Ευχές», από (ρασοφορεμένα;) κοράκια...
http://xairete.blogspot.com/2008/12/blog-post_9590.html
10 Αυγούστου 2010 9:43 μ.μ.
P. MICHALOPOULOS είπε...
Τετάρτη, 31 Δεκέμβριος 2008, 11:12
Από: panagiotis michalopoulos panag_michal@yahoo.gr
Προς: Arsenios Monaxos arsenios.monk@yahoo.com
Από στόμα κορακιού, σαν το δικό σου, δεν περίμενα παρά «κρα» να ακούσω! Μπράβο που το μαύρο ράσο που φοράς (αν δεν είσαι μαϊμού μοναχός) ταιριάζει απόλυτα, και, με το χρώμα της ψυχής σου! Δεν έστειλες μήνυμα για να ευχηθείς «χρόνια πολλά», αλλά για να δείξεις το δηλητήριο που σου περισσεύει. Δεν έχεις την δύναμη της αγάπης, για να ευχηθείς, ταλαίπωρε!
Την «οικογενειακή ευτυχία», δεν θα μου τη δώσει η υποταγή σε ένα γύναιο (στο όποιο γύναιο), ούτε και η απεμπόληση των ιδανικών της πίστεώς μου! Κατάλαβες;
Όσο για τις «αιρετικές δοξασίες» που… «πρεσβεύω», σε προκαλώ αν είσαι άντρας (ρητορικό το ερώτημα) να τολμήσεις να έλθεις στο ιστολόγιό μου και να τις αποδείξεις. Αντρίκια όμως, με όνομα και επώνυμο και διεύθυνση. Εντάξει;
10 Αυγούστου 2010 9:45 μ.μ.
P. MICHALOPOULOS είπε...
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ TOY ΔΕΣΠΟΤΗ ΓΙΟΧΑΝΕΣΜΠΟΥΡΓΚ,
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟ:
... Κι αν κάποιος σου πει ότι είσαι μεγάλος μαλάκας, πώς θα αισθάνεσαι; Με τα σχόλια σου δεν βοηθάς κανένα. Κι αν κάποιος τρελός θυμώσει και έρθει να σου τα σπάσει όλα, ή ακόμη να σου κάνει κάτι χειρότερο;
Μη προκαλείς λοιπόν, γιατί κανείς δεν ξέρει πού θα φτάσει αυτή η κατάσταση.
11 Αυγούστου 2010 1:55 μ.μ.
Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ είπε...
Aν είχαν ιδέα πόσοι Αγιοι εχουν περάσει και απο το Αγιο Όρος και πόσοι είναι ακομα και αναμεσα μας, με οικογενειες ή χωρίς, που ποτε δεν ακούστηκε ούτε το ονομά τους.
Η Γεροντολαγνεία καταστρέφει.
Υπάρχουν άνθρωποι που εγραψαν βιβλία ολόκληρα για γεροντάδες που δεν τους ειχαν δεί ποτέ.Πνευματική πείνα υπαρχει και κάποιοι οφελούνται και μας αποχαυνόνουν.
30 Αυγούστου 2010 3:09 π.μ.
http://xairete.blogspot.com/2010/08/blog-post_8104.html
Σάββατο 28 Αυγούστου 2010
Μετά, μου πέρασε η ιδέα ότι το «θαύμα» αυτό, οφειλόταν στον γέροντα! Στον γέροντα που ήταν ήδη κοντά στον Κύριο, από τις 5 το πρωί του Σαββάτου αυτού!
Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010
Newsit.gr: "Εκοιμήθη ο Αυγουστίνος Καντιώτης"
stavroula είπε...
Controversial, a bit loud but he stood up what he truly beleived for!
May his memory be eternal!
29 Αυγούστου 2010 3:44 π.μ.
P. MICHALOPOULOS είπε...
Θέλεις να πεις Σταυρούλα ότι ήταν αμφιλεγόμενη προσωπικότητα; Κάτι σαν «σημείο αντιλεγόμενο»; Μια δυνατή, ή και υπερβαλλόντως δυναμική φωνή, αλλά και σταθερή σε όσα στ’ αλήθεια ο άνθρωπος αυτός πίστευε; Το μετάφρασα σωστά;
Θα έλεγα κι εγώ, ότι ήταν πράγματι μια φωτεινή παρουσία, μια μοναδική παρουσία στον εκκλησιαστικό χώρο. Ένα βότσαλο στη λίμνη της ορθόδοξης εκκλησίας. Μιας εκκλησίας που λιμνάζει πια στα σκάνδαλα!
Αλήθεια, ποια αλλαγή θα μπορούσε να φέρει μια φωνή μέσα στην έρημο; Ποια άνοιξη, ένας μόνο κούκος; Ένας ήταν και ένας έμεινε για τόσα χρόνια, σαν χιλιο-προδομένος, και σαν αντικείμενο εκμετάλλευσης από πολλούς μέχρι τέλους! Δυστυχώς! Ας είναι λοιπόν αιωνία η μνήμη του!
Εγώ που λες Σταυρούλα το έμαθα λίγο αργά, από ένα μέηλ που διάβασα το απόγευμα (ενώ εκείνος είχε φύγει από πολύ νωρίς το πρωί) διότι είχα κάτι μαστορέματα στο σπίτι, στο δωμάτιο μου κυρίως, με μια υδραυλική σύνδεση που ήρθαν και έκαναν δυο τεχνίτες από τη γειτονιά (πατέρας και παιδί) που γνώρισα τυχαία, μόλις τώρα.
Ήταν που λες χαλασμένος ο νιπτήρας που έχω στο δωμάτιο μου. Που τον είχα εγκαταστήσει πριν από δυο χρόνια για να μη μπλέκω στα πόδια της «κυρίας» στην κουζίνα «της». Δεν έκανε όμως, τοτε, την εγκατάσταση κάποιος ειδικός αλλά ένας παλιός γείτονας και χρόνια γνωστός, που είναι ψυκτικός (ο κ, Γιάννης), και που εκείνη την εποχή είχε προθυμοποιηθεί (ήταν βαρύς χειμώνας) να στέλνει το γιο του για να μου ψωνίζει από τον μπακάλη. Έκανε λοιπόν τότε μια πρόχειρη εργασία (ό,τι μπορούσε ο άνθρωπος) και σε λίγο όλα είχαν διαλυθεί!
Δεν λειτουργούσε τίποτε, και υπήρχε και ο φόβος να πέσει ο νιπτήρας (βαρύς και μεγάλος) και να μου σπάσει και κανένα πόδι, αφού δεν τον είχε πακτώσει στον τοίχο (μάλλον βαριόταν) αλλά τον είχε απλά ακουμπήσει στο από κάτω ντουλάπι που τον συνόδευε. Βέβαια, πριν, είχα φωνάξει κάποιους ειδικούς αλλά η «κυρία», τους έκανε νούμερα ότι τάχα ενοχλείται και έτσι όλοι λάκιζαν. Τον κύριο Γιάννη όμως τον ντράπηκε σαν γείτονα και τον άφησε να εργαστεί. Έμεινα λοιπόν τόσο χρόνο χωρίς νιπτήρα. Δεν τολμούσα από τότε να φωνάξω μάστορα, ο ταλαίπωρος, και το θέμα έμεινε εκεί.
Πριν από λίγες μέρες όμως, είχα αγοράσει στην πρωινή μου βόλτα, κάτι ψαράκια (λίγες γόπες) που ο ψαράς μας (που έχει την «Τράτα», κοντά στην Αγία Τριάδα Αργυρουπόλεως) για να με ευχαριστήσει προθυμοποιήθηκε να μου τα καθαρίσει καλά-καλά... Τα έφερα λοιπόν φρέσκα – φρέσκα να μοσχοβολούν θάλασσα (πρωινή ψαριά) στο σπίτι, και τα έβαλα στο ταψί για να τα βάλω στο φουρνάκι που έχω στο δωμάτιο μου (αφού είμαι διωγμένος από την κουζίνα μου) αλλά έκανα το λάθος να τα πάω στον νιπτήρα του μπάνιου (δίπλα στο δωμάτιο μου, και μακριά από το δωμάτιο της «κυρίας») μαζί με το ταψί, για να πάρω από εκεί νερό, έτσι λίγο, για να μην κολλήσουν στο ψήσιμο. Η κυρία, που μόλις είχε γυρίσει από διακοπές, είχε γυρίσει με νεύρα όπως κάθε φoρά που πάει διακοπές, έτυχε να περνάει εκείνη τη στιγμή (στον διάδρομο) για να πάει στο δωμάτιο του «γιου», με είδε με το ταψί, και ξέφρενη μου επιτέθηκε φραστικά (με διαολόστειλε, και μόνο που δεν μου χίμηξε για να μου βγάλει και τα μάτια!) με τον ισχυρισμό ότι τάχα πλένω ψάρια στο μπάνιο και της μύρισαν! Όπως της είχε μυρίσει μια άλλη μέρα και το… νερό που ζέσταινα στην κλειστή κατσαρόλα μου (καινούργια, ταχύτητος), πριν βάλω μέσα μακαρόνια! Έμπαινε τότε εκείνη τη στιγμή στο σπίτι, με είδε με την κουτάλα, και άρχισε να ωρύεται λέγοντας μου: «Τι μαγειρεύεις, και βρωμάει έτσι;»! Το «μαγειρευτό» νερό, της μύρισε!
Το ίδιο λοιπόν και τα ψάρια, τις προάλλες, που δεν τα είχα ακόμη μαγειρέψει.
Μετά από αυτό, αποφάσισα να φτιάξω οπωσδήποτε το ταχύτερο το νιπτήρα του δωματίου μου, ώστε να έχω κλειστή την πόρτα μου και να κάνω τη δουλειά μου χωρίς να παίρνει αφορμή και να δαιμονίζεται!
Και ξαφνικά που λες Σταυρούλα, ήρθαν αυτοί οι άνθρωποι το πρωί και διόρθωσαν τον νιπτήρα. Έφτιαξαν δηλαδή την αποχέτευση του, τον στήριξαν στον τοίχο κανονικά, και τράβηξαν και μια γραμμή ζεστού νερού από το μπάνιο, διότι είχα μόνο κρύο νερό με τα «μαστορέματα» του κυρίου Γιάννη.
Έτσι πέρασε που λες, η μισή μέρα, χτες, το Σαββάτο που μας πέρασε.
Ο κύριος Νίκος με το γιο του έκαναν θαύματα. Τέλειοι τεχνίτες, καλοί άνθρωποι, και πολύ γρήγοροι. Τους παρακολουθούσα, και δεν μπορούσα να το πιστέψω στο τέλος, όταν μετά την αναχώρηση τους συνειδητοποίησα ότι είχε γίνει η δουλειά μου!
Μετά, καθάρισα, συγύρισα το δωμάτιο, και άνοιξα τον υπολογιστή μου. Τότε βγήκα το μέηλ με την είδηση για την κοίμηση του πατρός Αυγουστίνου!
Αν και ήταν κάτι που όλοι περιμέναμε, έκλαψα γοερά με λυγμούς και αναφιλητά, κάτι που μου είχε συμβεί ξανά το 1987 όταν κοιμήθηκε η μητέρα μου στα 87 της χρόνια, μετά από μακρά ασθένεια.
Μετά, όταν συνήλθα από το σοκ της είδησης για τον πατέρα Αυγουστίνο, μου πέρασε η ιδέα ότι το «θαύμα» αυτό που είχε γίνει την ίδια μέρα στο δωμάτιο μου, οφειλόταν στον γέροντα!
Στον γέροντα που ήταν ήδη (όπως πιστεύω) κοντά στον Κύριο, από τις 5 το πρωί του Σαββάτου αυτού!..
29 Αυγούστου 2010 6:41 π.μ.
http://xairete.blogspot.com/2010/08/newsitgr.html
Τρίτη 24 Αυγούστου 2010
Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010
Σχόλια στο θέμα: «Σοκ στα Καλάβρυτα: Κτηνοτρόφος κακοποιεί την αδερφή του» (FreeGosssip.gr)
(Αναρτήθηκε από P. MICHALOPOULOS. Σάββατο, 23 Αυγούστου 2008.)
ΘΕΜΑ: Μια φορά και έναν καιρό... (Δρομοκαΐτειο, δυο χρόνια πριν...)
http://oikogeneiakos.blogspot.com/2008/08/blog-post.html
(Σήμερα 18:33 από χρήστη ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ)
2. Mιχαλοπουλε,αν δεν ακουσουμε και την αλλη πλευρα δεν σε πιστευουμε.
(Σήμερα 18:52 από χρήστη λαρα)
3. Λαρα, την άλλη πλευρά, την άκουσε το Δρομοκαΐτειο το οποίο χάρισε την ελευθερία στον διωκόμενο πατέρα! Παρά τις απαιτήσεις της «κυρίας» να πάρει στα χέρια της γνωμάτευση ότι ο σύζυγος δεν είναι καλά, για να βάλει στο χέρι της την σύνταξη του! Παρά τις κορώνες του «γιου» που έλεγε «είμαστε κυβέρνηση και τον κάνουμε ότι θέλουμε τον γέρο» (τότε με τον Καραμανλή πρωθυπουργό, και που αυτός - o «γιος» - ήταν οργανωμένο φοιτητο-κομματόσκυλο)!..
(Σήμερα 19:13 από χρήστη ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ)
Το πρόβλημα με την «κυρία» Ελένη, σύζυγο Παναγιώτη.
Αριστερό κλικ στη φωτογραφία, σας πάει στο θέμα...
ΣΧΕΤΙΚΟ:
Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010
Νομίζετε ότι ο διάβολος θα παραιτείτο; (ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ)
http://xairete.blogspot.com/2009/12/blog-post_6897.html
Πέμπτη 19 Αυγούστου 2010
Έτσι Έλντα; :-)
Έλντα (Πανοπούλου) ζεις, εσύ μας οδηγείς! :-)
P. MICHALOPOULOS είπε...
Ένα όνειρο μου, που το είχα δει πριν από δυο – τρεις μήνες, γίνεται πραγματικότητα!
Είχα δει, λοιπόν στον ύπνο μου, ότι είχα... επίπεδο στομάχι! Το γιατί δεν είχα, είναι άλλη ιστορία. Θες οι ταβέρνες, θες οι λίγες βόλτες που έκανα...
Τελευταία όμως, μετά το εξιτήριο από το νοσοκομείο όπου έμεινα για πολύ λίγο (μετά από εκείνη τη δυσφορία), τα πράγματα άλλαξαν.
Μεσολάβησε βέβαια και το ότι είμαι μόνος στο σπίτι, αφού οι συγκάτοικοι μου, αυτοί του δυτικομεσημβρινού δωματίου του σπιτιού μου (που είναι το σαλόνι) η Ελένη και η Ζωή δηλαδή, είναι σε διακοπές!
Έτσι, δεν με καταδιώκει κανείς για να τρέχω σε ταβέρνες... Έτσι, περνάω όμορφα στο σπίτι, τρώγοντας σαλάτες, μαγειρεύοντας ελαφρό φαγητό (λαδερά) και ξεδιψώντας με γαλατάκι ή με φρούτα.
Όσο για τις βόλτες, που τις έχω περιορίσει αυτή την εβδομάδα, και, λόγω καύσωνα, τις έχω αναπληρώσει τεχνητά. Πώς; Με ένα σούπερ όργανο γυμναστικής, έναν ηλεκτρικό διάδρομο που αγόρασα τις μέρες αυτές.
Αποτέλεσμα όλων αυτών, είναι το μηδέν άγχος, και το στομάχι να πλησιάζει με εκείνο στο όνειρο! Πολλά χιλιόμετρα δρόμου... μέσα στο σπίτι, δηλαδή, και απώλεια βάρους ενός κιλού την ημέρα!
Αυτοί οι κάποιοι δε, οι όποιοι, που ίσως έτριβαν τα χέρια από την (διαβολική) χαρά τους, μετά την τελευταία περιπέτεια με την υγεία μου, ας τρίβουν τίποτε άλλο τώρα (πχ. το κεφάλι τους με απορία)!..
Έτσι Έλντα; :-)
19 Αυγούστου 2010 5:04 μ.μ.
http://xairete.blogspot.com/2010/08/blog-post_5617.html
Τετάρτη 18 Αυγούστου 2010
«Εμοί το ζην Χριστός και το αποθανείν κέρδος» (Φιλιππ. 1, 21).
Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010
«Μαρία με τα κίτρινα»: Μερικά από τα καθαρώς ορθόδοξα στοιχεία του επικείμενου γάμου της Καλομοίρας
Ο Νεκτάριος Χ. είπε...
Αδελφέ,
Εχεις τόσο δίκιο!
Καί παραμενεις ζωντανός παρά τίς τόσες οικογενιακές δυσκολίες πού αντιμετωπίζεις!!!!
Ενας αναγνώστης και θαυμαστής σου.
Νεκτάριος Χ.
18 Αυγούστου 2010 5:27 μ.μ.
ΚΛΙΚ ΣΤΗ ΦΩΤΟ
Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ (ή πάτερ;), Νεκτάριε Χ., χαίρε!
Σε ευχαριστώ για την τιμή που μας κάνεις να διαβάζεις το ιστολόγιο αυτό, σε ευχαριστώ και για καλοσύνη σου που λες οτι το βρίσκεις και ενδιαφέρον!
Είναι πράγματι θαυμαστό, φίλτατε, το ότι πάντα επαληθεύεται ο λόγος του Θεού, η υπόσχεση του...
«Δεν θα σε εγκαταλείψω!».
(«Ου μή σε ανώ, ουδ΄ ου μή σε εγκαταλείπω». Προς Εβραίους 13:5).
Επαληθεύεται, που λες, σε κάθε φάση της ζωής μας...
Και για να το πούμε και κοσμικά: «ότι δεν μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς»!
Και κλείνω με θρησκευτικό λόγο πάλι: «Ζει Κύριος, ζει και η ψυχή μας»!
Χαίρετε! :-)
18 Αυγούστου 2010 6:07 μ.μ.
http://xairete.blogspot.com/2010/08/blog-post_7619.html
ΣΧΕΤΙΚΟ:
Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010
«Θλιβόμενοι, αλλ' ου στενοχωρούμενοι»!
ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ:
Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009
Όταν ο Χριστός ξαναστρώνεται, φίλτατε...
Ο ΑΝΤΩΝΙΟΣ, είπε...
Τα λογια ειναι περιτα με αφηνεις αφωνο με το δραμα που εζησες.
Ολοι εχουμε πόλεμο στα σπίτια μας εχει βαλθει ο ανομος να μας βαλει να τσακονομαστε καθημερινα.
17 Μαΐου 2010 9:38 π.μ.
P. MICHALOPOULOS είπε...
«Θλιβόμενοι, αλλ' ου στενοχωρούμενοι»!
17 Μαΐου 2010 10:15 π.μ.
http://xairete.blogspot.com/2009/12/blog-post_6897.html
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
