(12/09/2005)
GREGOS:
Φίλε ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ,
Θέλω να σε ευχαριστήσω γιατι μέσα σε αυτή τη "συζήτηση" έχω μαθει και έχω διαβάσει λόγια των "πατέρων", που δε γνώριζα, και που πολλές φορές μπορούν να γίνουν φάροι ελπιδας στα ζητήματα του θάνατου και της ύπαρξης στα πλαίσια της χριστιανικής πιστης.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ:
Πολύ χαίρομαι φίλτατέ μου Gregos. Και πολύ συγκινούμε με αυτά που λες.
Άλλωστε, ούτε και εγώ τα γνώριζα αυτά τα λόγια του ιερού Χρυσοστόμου που πρόσφατα δημοσίευσα εδώ, αφού όπως έχω ήδη αναφέρει, ήρθαν αναπάντεχα (με θαυμαστό τρόπο, απο τον πατέρα Δανιήλ Αεράκη) στα χέρια μου, και κατάλαβα ότι ήταν κατάλληλα για την κουβέντα μας προς ωφέλεια πολλών, και πρώτα - πρώτα εμού του ίδιου…
Να είσαι πάντα καλά, φίλε.
Σάββατο 30 Αυγούστου 2008
Ο καλός Θεός σε στέλνει και μου γράφεις όλα αυτά τα λόγια την κατάλληλη στιγμή!
(11/09/2005)
ΑΝΝΑ:
Εσύ... "θα μας τρελάνεις"! Ο καλός Θεός σε στέλνει και μου γράφεις όλα αυτά τα λόγια την κατάλληλη στιγμή!
Να σαι καλά βρε Παναγιώτη...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ:
Και εσύ να είσαι καλά, Άννυ μας!
…Και όπως λέει ένας οικογενειακός μου φίλος, ο θεολόγος Νικόλαος Νευράκης:
«Από την εποχή του Σωκράτη μέχρι τη σημερινή όλοι οι φιλόσοφοι με διαφορετικό πάντοτε τρόπο διδάσκουν την ύπαρξη της αιώνιας ζωής.
Ο Σωκράτης π.χ. όταν έλεγε την απολογία του στους Αθηναίους διακήρυξε την πίστη του στη μετά θάνατο ζωή προς την οποία πήγαινε με πολλή χαρά γιατί εκεί έλεγε, επικρατεί απόλυτη δικαιοσύνη και τάξη.
Ο Φίχτε είπε τα εξής σπουδαία λόγια για την ψυχή του ανθρώπου και τη μεταφυσική ζωή. “Ελάτε έξω από τις πόλεις και τα χωριά, ελάτε στην πολιτεία της σιωπής, στα νεκροταφεία και σκύψτε επάνω στους τάφους και κολλήστε το αυτί σας στο κρύο μάρμαρο και θα ακούσετε τη φωνή της αιωνιότητος να σας λέει ότι ζει το αγαπημένο σας πρόσωπο που νοσταλγείτε”.
Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος παρομοίωσε τον άνθρωπο με βιβλίο και συγκεκριμένα είπε ότι το βιβλίο της ψυχής δεν χάνει την αξία του όταν τα εξώφυλλα του σώματος καταστραφούν μετά τον θάνατο.
Πάνω από όλους τους ανθρώπους όμως, μιλάει με αυθεντία και κύρος αιώνιο ο Ιησούς. Ο Κύριος ως τέλειος Θεός διακήρυξε ότι δεν υπάρχει θάνατος και ότι η αιώνια ζωή είναι η μεγαλύτερη πραγματικότητα».
Και όπως θα έλεγα και… εγώ (να μην ευλογήσω και τα γένια μου;):
Όσοι προχωράμε περισσότερο στην ηλικία, μιλάμε πολλές φορές νοσταλγικά για κάποια «αξέχαστα» ολόδροσα χρόνια, (χαράς, αθωότητας και αγνότητας) που ζήσαμε. Αυτά λοιπόν τα «αξέχαστα» χρόνια, θα ξανάρθουν… ανανεωμένα και αναγεννημένα και αυτά μαζί μας (σε νέα «επαυξημένη» έκδοση), στην Δευτέρα Παρουσία του Χριστού μας. Όταν θα έχουμε το νεανικό, και άφθαρτο σώμα, ίδιο με το δικό Του, το Αιώνιο και πάντα νεανικό!..
…Φανταστείτε εμένα δηλαδή, να πεθάνω γέρος και να ξαναζήσω με μια μορφή σαν αυτή περίπου του εικονιδίου του «ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ» στο φόρουμ!..
Το ίδιο σκέφτομαι και με τις (πραγματικές) φωτογραφίες που βλέπω (σαν αγιογραφίες δεν μοιάζουν;) με τις κοπελιές, από τα μέλη εδώ του ΦΟΡΟΥΜ: …Πάντα νέες και ωραίες (και οι κοπελιές) στη ΝΕΑ ΖΩΗ!
Ε, αυτήν την ελπίδα (ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ), λέω ότι έχουμε, αν μείνουμε σε Αυτήν την επίγεια, την «Στρατευόμενη» Εκκλησία. Σε Αυτήν που θα μας χαρίσει τη συνέχεια στην Άλλη, την Ουράνια, την «Θριαμβεύουσα» Εκκλησία, για να ζήσουμε αιώνια κοντά στον «καλό Θεό» που λέει και η Αννούλα μας.
Αν κάνω λάθος (ουδείς… άσφαλτος), πείτε μου.
ΣΧΕΤΙΚΟ:
ΑΝΝΑ:
Εσύ... "θα μας τρελάνεις"! Ο καλός Θεός σε στέλνει και μου γράφεις όλα αυτά τα λόγια την κατάλληλη στιγμή!
Να σαι καλά βρε Παναγιώτη...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ:
Και εσύ να είσαι καλά, Άννυ μας!
…Και όπως λέει ένας οικογενειακός μου φίλος, ο θεολόγος Νικόλαος Νευράκης:
«Από την εποχή του Σωκράτη μέχρι τη σημερινή όλοι οι φιλόσοφοι με διαφορετικό πάντοτε τρόπο διδάσκουν την ύπαρξη της αιώνιας ζωής.
Ο Σωκράτης π.χ. όταν έλεγε την απολογία του στους Αθηναίους διακήρυξε την πίστη του στη μετά θάνατο ζωή προς την οποία πήγαινε με πολλή χαρά γιατί εκεί έλεγε, επικρατεί απόλυτη δικαιοσύνη και τάξη.
Ο Φίχτε είπε τα εξής σπουδαία λόγια για την ψυχή του ανθρώπου και τη μεταφυσική ζωή. “Ελάτε έξω από τις πόλεις και τα χωριά, ελάτε στην πολιτεία της σιωπής, στα νεκροταφεία και σκύψτε επάνω στους τάφους και κολλήστε το αυτί σας στο κρύο μάρμαρο και θα ακούσετε τη φωνή της αιωνιότητος να σας λέει ότι ζει το αγαπημένο σας πρόσωπο που νοσταλγείτε”.
Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος παρομοίωσε τον άνθρωπο με βιβλίο και συγκεκριμένα είπε ότι το βιβλίο της ψυχής δεν χάνει την αξία του όταν τα εξώφυλλα του σώματος καταστραφούν μετά τον θάνατο.
Πάνω από όλους τους ανθρώπους όμως, μιλάει με αυθεντία και κύρος αιώνιο ο Ιησούς. Ο Κύριος ως τέλειος Θεός διακήρυξε ότι δεν υπάρχει θάνατος και ότι η αιώνια ζωή είναι η μεγαλύτερη πραγματικότητα».
Και όπως θα έλεγα και… εγώ (να μην ευλογήσω και τα γένια μου;):
Όσοι προχωράμε περισσότερο στην ηλικία, μιλάμε πολλές φορές νοσταλγικά για κάποια «αξέχαστα» ολόδροσα χρόνια, (χαράς, αθωότητας και αγνότητας) που ζήσαμε. Αυτά λοιπόν τα «αξέχαστα» χρόνια, θα ξανάρθουν… ανανεωμένα και αναγεννημένα και αυτά μαζί μας (σε νέα «επαυξημένη» έκδοση), στην Δευτέρα Παρουσία του Χριστού μας. Όταν θα έχουμε το νεανικό, και άφθαρτο σώμα, ίδιο με το δικό Του, το Αιώνιο και πάντα νεανικό!..
…Φανταστείτε εμένα δηλαδή, να πεθάνω γέρος και να ξαναζήσω με μια μορφή σαν αυτή περίπου του εικονιδίου του «ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ» στο φόρουμ!..
Το ίδιο σκέφτομαι και με τις (πραγματικές) φωτογραφίες που βλέπω (σαν αγιογραφίες δεν μοιάζουν;) με τις κοπελιές, από τα μέλη εδώ του ΦΟΡΟΥΜ: …Πάντα νέες και ωραίες (και οι κοπελιές) στη ΝΕΑ ΖΩΗ!
Ε, αυτήν την ελπίδα (ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ), λέω ότι έχουμε, αν μείνουμε σε Αυτήν την επίγεια, την «Στρατευόμενη» Εκκλησία. Σε Αυτήν που θα μας χαρίσει τη συνέχεια στην Άλλη, την Ουράνια, την «Θριαμβεύουσα» Εκκλησία, για να ζήσουμε αιώνια κοντά στον «καλό Θεό» που λέει και η Αννούλα μας.
Αν κάνω λάθος (ουδείς… άσφαλτος), πείτε μου.
ΣΧΕΤΙΚΟ:
Για να ευλογήσουμε λίγο και τα γένια μας (αν και δεν έχουμε)
Να και μια ακόμα, σχετική με το θέμα μας, χαριτωμένη εικόνα ...
11/09/2005
ΑΝΝΑ, έγραψε:
[Μια φορά που του κλαιγόμουνα αν μ αγαπάει και πόσο, τον ρώτησα αν πέθαινα αν θα πέθαινε κι εκείνος. Και μου απάντησε πολύ σοβαρά: "Θα κλαίω, θα λυπάμαι, αλλά δε θα πεθάνω. Θα περιμένω πότε θα σε ξαναδώ. Στο μεταξύ θα ζω. Και το ίδιο να κάνεις κι εσύ"...]
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ:
Να και μια ακόμα, σχετική με το θέμα μας, χαριτωμένη εικόνα που βρήκα (του ίδιου Πατέρα της Εκκλησίας), και που αξίζει (κατά την ταπεινή μου γνώμη) και αυτή όσο χίλιες λέξεις, που λένε:
«Όταν κάποιος έχει ένα άγαλμα κατεστραμμένο από τη σκουριά και το χρόνο, και σπασμένο σε κομμάτια, τι κάνει; Το κομματιάζει τελείως και το βάζει σε καμίνι. Και αφού λειώσει τελείως, το κατασκευάζει πιο λαμπρό. Και ο θάνατος των δικών μας σωμάτων δεν είναι κάποια καταστροφή ή εξαφάνιση. Είναι ανανέωση. Όταν βλέπεις, σαν σε καμίνι, να λιώνει η σάρκα, μη σταματάς σε αυτό που βλέπεις. Να περιμένεις την ανανέωση, το ξανακαινούργιωμα.
Και το παράδειγμα αυτού, που ξαναφτιάχνει, και μάλιστα ωραιότερο το άγαλμα, να το δεις και διαφορετικά: Ο αγαλματοποιός, όταν παίρνει σπασμένο και αλλοιωμένο χάλκινο άγαλμα, δεν σου παρουσιάζει ύστερα χρυσό και αθάνατο άγαλμα. Πάλι χάλκινο κατασκευάζει. Δεν συμβαίνει, το ίδιο με το σώμα μας και με το Θεό. Ενώ το σώμα, που πρώτα μας χάρισε είναι πήλινο και θνητό, με την ανάσταση μας το επιστρέφει αθάνατο και άφθαρτο (Α΄ Κορ. ιέ΄ 42 – 52).
Να μη βλέπεις, λοιπόν, εκείνον που έκλεισε τα μάτια και κείτεται άφωνος. Να οραματίζεσαι και να θαυμάζεις εκείνον, που ανασταίνεται. Εκείνον, που απολαμβάνει δόξα ανέκφραστη, απερίγραπτη, θαυμαστή. Από τη θέα του παρόντος να στρέψεις τους λογισμούς σου στην ελπίδα του μέλλοντος.». (Ε.Π.Ε. 25, 552 – 565).
ΑΝΝΑ, έγραψε:
[Μια φορά που του κλαιγόμουνα αν μ αγαπάει και πόσο, τον ρώτησα αν πέθαινα αν θα πέθαινε κι εκείνος. Και μου απάντησε πολύ σοβαρά: "Θα κλαίω, θα λυπάμαι, αλλά δε θα πεθάνω. Θα περιμένω πότε θα σε ξαναδώ. Στο μεταξύ θα ζω. Και το ίδιο να κάνεις κι εσύ"...]
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ:
Να και μια ακόμα, σχετική με το θέμα μας, χαριτωμένη εικόνα που βρήκα (του ίδιου Πατέρα της Εκκλησίας), και που αξίζει (κατά την ταπεινή μου γνώμη) και αυτή όσο χίλιες λέξεις, που λένε:
«Όταν κάποιος έχει ένα άγαλμα κατεστραμμένο από τη σκουριά και το χρόνο, και σπασμένο σε κομμάτια, τι κάνει; Το κομματιάζει τελείως και το βάζει σε καμίνι. Και αφού λειώσει τελείως, το κατασκευάζει πιο λαμπρό. Και ο θάνατος των δικών μας σωμάτων δεν είναι κάποια καταστροφή ή εξαφάνιση. Είναι ανανέωση. Όταν βλέπεις, σαν σε καμίνι, να λιώνει η σάρκα, μη σταματάς σε αυτό που βλέπεις. Να περιμένεις την ανανέωση, το ξανακαινούργιωμα.
Και το παράδειγμα αυτού, που ξαναφτιάχνει, και μάλιστα ωραιότερο το άγαλμα, να το δεις και διαφορετικά: Ο αγαλματοποιός, όταν παίρνει σπασμένο και αλλοιωμένο χάλκινο άγαλμα, δεν σου παρουσιάζει ύστερα χρυσό και αθάνατο άγαλμα. Πάλι χάλκινο κατασκευάζει. Δεν συμβαίνει, το ίδιο με το σώμα μας και με το Θεό. Ενώ το σώμα, που πρώτα μας χάρισε είναι πήλινο και θνητό, με την ανάσταση μας το επιστρέφει αθάνατο και άφθαρτο (Α΄ Κορ. ιέ΄ 42 – 52).
Να μη βλέπεις, λοιπόν, εκείνον που έκλεισε τα μάτια και κείτεται άφωνος. Να οραματίζεσαι και να θαυμάζεις εκείνον, που ανασταίνεται. Εκείνον, που απολαμβάνει δόξα ανέκφραστη, απερίγραπτη, θαυμαστή. Από τη θέα του παρόντος να στρέψεις τους λογισμούς σου στην ελπίδα του μέλλοντος.». (Ε.Π.Ε. 25, 552 – 565).
Όπως θα μας έλεγε και ο ιερός Χρυσόστομος αν σερφάριζε μαζί μας!…
09/09/2005
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: «Ας ευχαριστούμε (όσοι, περισσότερο ή λιγότερο, πιστοί), ας ευχαριστούμε το Θεό και για την ανάσταση, και για την ελπίδα της ανάστασης. Και ας θρηνούμε για ένα μόνο: για την αμαρτία»… όπως θα μας έλεγε και ο ιερός Χρυσόστομος αν σερφάριζε μαζί μας!…
(Posted: 08 Σεπτέμβριος, 2005 - 11:29 AM)
Τα ανωτέρω, τα εκφράζει και τα ερμηνεύει ο ποιητής:
«Κάποτε επάνω μας εκύλησε
βαριά ταφόπετρα και κρύα.
Νύχτα αξημέρωτη μας πλάκωσε,
του Άδη σκοτάδι: η αμαρτία!
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: «Ας ευχαριστούμε (όσοι, περισσότερο ή λιγότερο, πιστοί), ας ευχαριστούμε το Θεό και για την ανάσταση, και για την ελπίδα της ανάστασης. Και ας θρηνούμε για ένα μόνο: για την αμαρτία»… όπως θα μας έλεγε και ο ιερός Χρυσόστομος αν σερφάριζε μαζί μας!…
(Posted: 08 Σεπτέμβριος, 2005 - 11:29 AM)
Τα ανωτέρω, τα εκφράζει και τα ερμηνεύει ο ποιητής:
«Κάποτε επάνω μας εκύλησε
βαριά ταφόπετρα και κρύα.
Νύχτα αξημέρωτη μας πλάκωσε,
του Άδη σκοτάδι: η αμαρτία!
…Και ίδιοι με πτώματα γινήκαμε,
δίχως της «Χάρης» τη ζωντάνια,
μα από το μνήμα αναστηθήκαμε
Κύριε από Σε, με τη μετάνοια…»
δίχως της «Χάρης» τη ζωντάνια,
μα από το μνήμα αναστηθήκαμε
Κύριε από Σε, με τη μετάνοια…»
Παναγιώτη, είναι υπέροχα και παρηγορητικά τα κείμενά σου.
07/09/2005
Παναγιώτη, είναι υπέροχα και παρηγορητικά τα κείμενά σου. Πράγματι ευχαριστώ το Θεό που τον ξεκούρασε τον πατέρα μου, αλλά δεν παύω να πονάω για την απουσία του. Θέλω να πιστεύω ότι τώρα βρίσκεται εκεί που μόνο χαρά μπορεί να έχει. Την ημέρα της κηδείας του, μια θεία μου που έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τη θρησκεία μας μου είπε ότι το μαρτύριο που πέρασε εξάγνισε ότι μπορεί να τον βάραινε στη ζωή του και τον παρέδωσε καθαρό και ανάλαφρο στην αγκαλιά του Θεού. Θέλω να πιστεύω (εγώ η "άπιστη" που πάντα έχω ερωτηματικά) ότι έτσι είναι. Να είστε όλοι σας καλά.
ΚΑΙΤΗ
Έτσι είναι καλή μας Καιτούλα:
Ο θάνατος είναι ανάπαυση.
Είναι απαλλαγή από κόπους πόνους και αγωνίες.
Αλλά και η αναχώρηση ενός δικού μας προσώπου είναι τόσο ένα τεστ για το μέγεθος της πίστης μας (στο Χριστό και στην Ανάσταση, στην αιώνια ζωή και την ουράνια βασιλεία), όσο και μια ευκαιρία να σκεφτούμε ότι και εμάς «αργά ή γρήγορα» μας περιμένει το τέλος της παρούσας ζωής…
…Ώστε να εξετάσουμε τη συνείδησή μας αν είμαστε έτοιμοι.
…Να αναλογιστούμε τις πράξεις μας, να διορθώσουμε τα λάθη μας και να κάνουμε «θεϊκή μεταβολή», που λένε.
Όσο για τα λόγια που είπε η πιστή θεία σου, εγώ πιστεύω ότι ήταν πράγματι εμπνευσμένα. Κάτι θα ξέρει! Γι αυτό, δεν πρέπει να θρηνείς για τον καλό σου τον πατέρα. Σκέψου για ποιον τόπο έφυγε. Έφυγε για εκεί, όπου βρίσκεται ο Παύλος και ο Πέτρος. Για εκεί, όπου είναι η παρέα όλων των αγίων. Σκέψου, ότι θα αναστηθεί. Λογίσου, με πόση δόξα και λαμπρότητα είναι ντυμένος τώρα.
«Ας ευχαριστούμε (όσοι, περισσότερο ή λιγότερο, πιστοί), ας ευχαριστούμε το Θεό και για την ανάσταση, και για την ελπίδα της ανάστασης. Και ας θρηνούμε για ένα μόνο: για την αμαρτία» (όπως θα μας έλεγε και ο ιερός Χρυσόστομος αν σερφάριζε μαζί μας)…
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Παναγιώτη, είναι υπέροχα και παρηγορητικά τα κείμενά σου. Πράγματι ευχαριστώ το Θεό που τον ξεκούρασε τον πατέρα μου, αλλά δεν παύω να πονάω για την απουσία του. Θέλω να πιστεύω ότι τώρα βρίσκεται εκεί που μόνο χαρά μπορεί να έχει. Την ημέρα της κηδείας του, μια θεία μου που έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τη θρησκεία μας μου είπε ότι το μαρτύριο που πέρασε εξάγνισε ότι μπορεί να τον βάραινε στη ζωή του και τον παρέδωσε καθαρό και ανάλαφρο στην αγκαλιά του Θεού. Θέλω να πιστεύω (εγώ η "άπιστη" που πάντα έχω ερωτηματικά) ότι έτσι είναι. Να είστε όλοι σας καλά.
ΚΑΙΤΗ
Έτσι είναι καλή μας Καιτούλα:
Ο θάνατος είναι ανάπαυση.
Είναι απαλλαγή από κόπους πόνους και αγωνίες.
Αλλά και η αναχώρηση ενός δικού μας προσώπου είναι τόσο ένα τεστ για το μέγεθος της πίστης μας (στο Χριστό και στην Ανάσταση, στην αιώνια ζωή και την ουράνια βασιλεία), όσο και μια ευκαιρία να σκεφτούμε ότι και εμάς «αργά ή γρήγορα» μας περιμένει το τέλος της παρούσας ζωής…
…Ώστε να εξετάσουμε τη συνείδησή μας αν είμαστε έτοιμοι.
…Να αναλογιστούμε τις πράξεις μας, να διορθώσουμε τα λάθη μας και να κάνουμε «θεϊκή μεταβολή», που λένε.
Όσο για τα λόγια που είπε η πιστή θεία σου, εγώ πιστεύω ότι ήταν πράγματι εμπνευσμένα. Κάτι θα ξέρει! Γι αυτό, δεν πρέπει να θρηνείς για τον καλό σου τον πατέρα. Σκέψου για ποιον τόπο έφυγε. Έφυγε για εκεί, όπου βρίσκεται ο Παύλος και ο Πέτρος. Για εκεί, όπου είναι η παρέα όλων των αγίων. Σκέψου, ότι θα αναστηθεί. Λογίσου, με πόση δόξα και λαμπρότητα είναι ντυμένος τώρα.
«Ας ευχαριστούμε (όσοι, περισσότερο ή λιγότερο, πιστοί), ας ευχαριστούμε το Θεό και για την ανάσταση, και για την ελπίδα της ανάστασης. Και ας θρηνούμε για ένα μόνο: για την αμαρτία» (όπως θα μας έλεγε και ο ιερός Χρυσόστομος αν σερφάριζε μαζί μας)…
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ « “ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ” ΔΙΑΛΟΓΟΥ »
07/09/2005
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ « “ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ” ΔΙΑΛΟΓΟΥ »
Γιατί θρηνείς;
- Διότι ήταν πολύ καλός και ευγενικός. Κρίμα! Τον χάσαμε…
Μα ακριβώς γι αυτό το λόγο, πρέπει να χαίρεσαι.
Γρήγορα τον πήρε ο Θεός, προτού προλάβει η κακία ν’ αλλάξει τη σύνεσή του.
(Σοφία Σολομώντα δ΄ 11).
Έφυγε για πέρα (για «εκεί ψηλά»), ασφαλισμένος.
Δεν μπορεί πια να μεταβληθεί, να χάσει την αρετή του.
Γιατί θρηνείς;
- Διότι ήταν νέος. Δεν πρόλαβε να χαρεί τη ζωή του.
Γι αυτό ειδικά, να δοξολογείς το Θεό.
Γρήγορα βγήκε νικητής.
Του έδωσε το βραβείο, την κληρονομιά της Βασιλείας Του.
(Αποσπάσματα από την ομιλία του ιερού Χρυσοστόμου «Εις τον πτωχόν Λάζαρον»)
ΕΝΑΣ «ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ» ΔΙΑΛΟΓΟΣ:
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ « “ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ” ΔΙΑΛΟΓΟΥ »
Γιατί θρηνείς;
- Διότι ήταν πολύ καλός και ευγενικός. Κρίμα! Τον χάσαμε…
Μα ακριβώς γι αυτό το λόγο, πρέπει να χαίρεσαι.
Γρήγορα τον πήρε ο Θεός, προτού προλάβει η κακία ν’ αλλάξει τη σύνεσή του.
(Σοφία Σολομώντα δ΄ 11).
Έφυγε για πέρα (για «εκεί ψηλά»), ασφαλισμένος.
Δεν μπορεί πια να μεταβληθεί, να χάσει την αρετή του.
Γιατί θρηνείς;
- Διότι ήταν νέος. Δεν πρόλαβε να χαρεί τη ζωή του.
Γι αυτό ειδικά, να δοξολογείς το Θεό.
Γρήγορα βγήκε νικητής.
Του έδωσε το βραβείο, την κληρονομιά της Βασιλείας Του.
(Αποσπάσματα από την ομιλία του ιερού Χρυσοστόμου «Εις τον πτωχόν Λάζαρον»)
ΕΝΑΣ «ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ» ΔΙΑΛΟΓΟΣ:
ΕΝΑΣ «ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ» ΔΙΑΛΟΓΟΣ:
ΕΝΑΣ «ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ» ΔΙΑΛΟΓΟΣ:
Γιατί θρηνείς;
- Διότι επιθυμώ τη συντροφιά του. Μου λείπει τόσο πολύ!
Κάποτε δίνεις την κόρη σου σε γαμπρό, που την παίρνει και φεύγει σε χώρα μακρινή. Ξέρεις, πως εκεί είναι ευτυχισμένη. Στην περίπτωση αυτή θεωρείς φοβερό και τρομερό γεγονός την αναχώρησή της; Ασφαλώς όχι. Η είδηση ότι ευτυχεί σε παρηγορεί για το χωρισμό. Με την κοίμηση, τον άνθρωπο σου δεν τον παίρνει κοντά του ένας απλός άνθρωπος, αλλά ο Κύριος που ο ίδιος τον διάλεξε. Για την τιμή, που σου έκανε και του έκανε ο Κύριος και τον οδήγησε στο παλάτι της Βασιλείας του, γι αυτό θρηνείς απαρηγόρητα;
Γιατί θρηνείς;
- Μα μπορώ να μη πονάω; Άνθρωπος είμαι. Πώς να μην έχω λύπη με το θάνατο του δικού μου ανθρώπου;
Και εγώ συμφωνώ κάπως. Δεν μιλάω για κάποια λύπη, που ανθρώπινα νιώθει και ο χριστιανός για το χωρισμό δικού του ανθρώπου. Δεν είναι σωστή όμως η υπερβολή της λύπης διότι:
1. Το να λυπάται κανείς, είναι φυσικό. Το να οδύρεται όμως απαρηγόρητα, δεν είναι πέρα από το μέτρο; Δεν είναι δείγμα ολιγοπιστίας και ταραγμένου νου; Δεν φανερώνει αυτό ψυχή όχι θαρραλέα; Να πονέσεις, να δακρύσεις, αλλά να μην απογοητεύεσαι. Να μην οργίζεσαι κατά του Θεού. Να μην αγανακτείς. Αντίθετα, να ευχαριστήσεις Εκείνον που παίρνει τον δικό σου, για να τον τιμήσει.
2. Αν προπέμπεις τον άνθρωπό σου με πίστη και ευχαριστία στο Θεό, τότε τον τιμάς και τον στέλνεις στη Βασιλεία του Θεού με τα λαμπρότερα εντάφια.
3. Αν όμως κλαις απελπισμένα, κανείς τρία κακά. Τον άνθρωπο σου τον αδικείς και τον εξυβρίζεις. Το Θεό που τον πείρε κοντά Του, τον εξοργίζεις. Και τον εαυτό σου τον βλάπτεις πολύ. Ευχαρίστησε το Θεό, που πριν από σένα τον κάλεσε κοντά Του. Έτσι και το Θεό δοξάζεις και τον εαυτό σου ωφελείς…
(Έτσι μας μιλάει - ακόμα και σήμερα - ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος!)
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ « “ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ” ΔΙΑΛΟΓΟΥ »
Γιατί θρηνείς;
- Διότι επιθυμώ τη συντροφιά του. Μου λείπει τόσο πολύ!
Κάποτε δίνεις την κόρη σου σε γαμπρό, που την παίρνει και φεύγει σε χώρα μακρινή. Ξέρεις, πως εκεί είναι ευτυχισμένη. Στην περίπτωση αυτή θεωρείς φοβερό και τρομερό γεγονός την αναχώρησή της; Ασφαλώς όχι. Η είδηση ότι ευτυχεί σε παρηγορεί για το χωρισμό. Με την κοίμηση, τον άνθρωπο σου δεν τον παίρνει κοντά του ένας απλός άνθρωπος, αλλά ο Κύριος που ο ίδιος τον διάλεξε. Για την τιμή, που σου έκανε και του έκανε ο Κύριος και τον οδήγησε στο παλάτι της Βασιλείας του, γι αυτό θρηνείς απαρηγόρητα;
Γιατί θρηνείς;
- Μα μπορώ να μη πονάω; Άνθρωπος είμαι. Πώς να μην έχω λύπη με το θάνατο του δικού μου ανθρώπου;
Και εγώ συμφωνώ κάπως. Δεν μιλάω για κάποια λύπη, που ανθρώπινα νιώθει και ο χριστιανός για το χωρισμό δικού του ανθρώπου. Δεν είναι σωστή όμως η υπερβολή της λύπης διότι:
1. Το να λυπάται κανείς, είναι φυσικό. Το να οδύρεται όμως απαρηγόρητα, δεν είναι πέρα από το μέτρο; Δεν είναι δείγμα ολιγοπιστίας και ταραγμένου νου; Δεν φανερώνει αυτό ψυχή όχι θαρραλέα; Να πονέσεις, να δακρύσεις, αλλά να μην απογοητεύεσαι. Να μην οργίζεσαι κατά του Θεού. Να μην αγανακτείς. Αντίθετα, να ευχαριστήσεις Εκείνον που παίρνει τον δικό σου, για να τον τιμήσει.
2. Αν προπέμπεις τον άνθρωπό σου με πίστη και ευχαριστία στο Θεό, τότε τον τιμάς και τον στέλνεις στη Βασιλεία του Θεού με τα λαμπρότερα εντάφια.
3. Αν όμως κλαις απελπισμένα, κανείς τρία κακά. Τον άνθρωπο σου τον αδικείς και τον εξυβρίζεις. Το Θεό που τον πείρε κοντά Του, τον εξοργίζεις. Και τον εαυτό σου τον βλάπτεις πολύ. Ευχαρίστησε το Θεό, που πριν από σένα τον κάλεσε κοντά Του. Έτσι και το Θεό δοξάζεις και τον εαυτό σου ωφελείς…
(Έτσι μας μιλάει - ακόμα και σήμερα - ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος!)
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ « “ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ” ΔΙΑΛΟΓΟΥ »
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
