Σάββατο, 30 Αυγούστου 2008

Αυτά τα λόγια με συγκλόνισαν και με προβλημάτισαν!

Αγαπητή Άννυ, Αυτό είναι!

Τα είπες και αλάφρωσες (θέλω να ελπίζω) καλή μας φίλη.

Πιστεύω δε, ότι άμεσα, και με πολύ αγάπη - συμπάθεια - κατανόηση, θα άκουσε ο Θεός όλο αυτόν τον πόνο που εξωτερίκευσες, όλο αυτόν τον αναστεναγμό. Εύχομαι δε (το ίδιο άμεσα), να σου απαντήσει, προσφέροντάς σου την ειρήνη και τη γαλήνη που τόσο ποθεί η καρδιά σου. Αμήν!

Στην προσευχή της η Άννα μας, λέει μεταξύ άλλων, στο Θεό: «Δεν το φοβάσαι αυτό και τεντώνεις τόσο το σκοινί; Κι αν φοβηθούμε να ξανααγαπήσουμε, μη σκοτώσουμε και κανέναν άλλο στην προσπάθεια σου να μας κάνεις να εμπεδώσουμε το νόημα της ζωής;».

Αυτά τα λόγια με συγκλόνισαν και με προβλημάτισαν!

Τι αγάπη είναι αυτή που έρχεται (;) ο Θεός και της βάζει τέλος; Αγαπάμε κάποιον «σαν Θεό μας»; Τον κάνουμε θεό μας μοναδικό, είδωλο πραγματικό; Και όταν το πρόσωπο αυτό (που αποδέχεται ίσως την ειδωλοποίησή του) κινδυνεύει, τότε ποιος «θεός» θα ακούσει την «προσευχή» (προς τα πού;) να το κράτηση στη ζωή; Μήπως έχει κλείσει τα αυτιά του σε τέτοια προσευχή ο Θεός, είτε διότι δεν την καταλαβαίνει, είτε διότι το S.O.S. αυτό εκπέμπεται σε άλλη συχνότητα;


…Και για να ολοκληρώσω τον προβληματισμό μου, λέω: Μήπως και αυτή του Θεού η «αδιαφορία» (παίρνει τον ένα, αφήνει τον άλλο), είναι τελικά για το καλό και των δυο προσώπων; Και αν δεν χάθηκε ο ένας (ο μεταστάς) γιατί πρέπει η απελπισία να κάνει τον άλλο που έμεινε πίσω, να χαθεί και να μην υπάρχει δυνατότητα να ξαναβρεθούν κάποτε και πάλι μαζί, «εκεί ψηλά»;

Δεν είναι (ΑΥΤΟ!) κρίμα και άδικο;

Αν είπα πάλι χαζομάρα (Αφελή, πέστε με ξανά), ζητώ ταπεινά συγνώμη!..

Δεν υπάρχουν σχόλια: