Όπα!

Χαιρετιώτες – Χαιρετιώτισσες! Γεια χαρά νταν, και τα κουκιά μπαγλάν, άμα λάχει να πούμε! :-)

Γιορτινή μέρα σήμερα, και ο πάσα ένας ζητεί - να πούμε - τη χαρά, την ευτυχία και την αγάπη…

«Και που λες Ευτυχία, ευτυχία δεν βρήκαμε», που λέει και το λαϊκό άσμα, …«πάρα μόνο ψιχία»!..

Δεν περίμενα που λέτε να μου πουν «χρόνια πολλά» σήμερα στο σπίτι (ούτε καν «καλημέρα»). Μου φτάνουν τα «χρόνια πολλά» από την Ευγενία, τον Μιχάλη και τον Λυκούργο, την πραγματική μου οικογένεια, ...και έχω να λαβαίνω και από την Σταυρούλα…

Έτσι, βαρέθηκα σήμερα να μαγειρέψω μακαρονάκι κοφτό… Άκουγα και δίπλα (στα δωμάτια τους) την οικογένεια «μου» να γιορτάζει, και σκέφτηκα να γιορτάσω και εγώ – βρε αδελφέ - αναλόγως.

Η ταβέρνα (η λουξ, σούπερ, η σπέσιαλ, η κυριλέ) του κυρίου Γιάννη, είναι μερικά τετράγωνα μακριά από το σπίτι μου. Ο καιρός καλός, και το εκμεταλλεύτηκα, που λέτε, για να πάω να φάω σαν άνθρωπος, σε ταβέρνα σήμερα.

Μου έλειπαν βέβαια, που λέει ο λόγος, οι τρεις της οικογένειας «μου»… Αλλά εκεί στο καταπληκτικό αυτό ρεστοράν, έφαγα παρέα με αλλά 100 άτομα!

Άγνωστος μεταξύ αγνώστων αισθανόμουν σαν να παρακολουθώ ζωντανά εορταστικό πρόγραμμα στην τηλεόραση. Οι μόνοι γνωστοί μου ήταν ο εστιάτορας, η μετρ σύζυγος του και οι σερβιτόροι που μόλις με είδαν, όλοι του μαγαζιού, έσπευσαν στο τραπέζι μου να μου ευχηθούν και να με ρωτήσουν σχετικά με την υγεία μου…

Καλά φάγαμε λοιπόν, καλά ήπιαμε, και περίσσευσε και φαγητό (το πήρα σε πακέτο) για το σπίτι, για το βράδυ…

Φεύγοντας, άκουγα το πικάπ να παίζει το… «δεν πάω σπίτι μου απόψε», αλλά εγώ (γεροντάκι πια) που για τέτοια! Γραμμή για το σπίτι, λοιπόν, όπου έφτασα πριν από λίγο…

Και (τι τύχη!) έπεσα πάνω στην ερώτηση της συζύγου προς τον γιο «αν θέλει καφέ»… Και τότε εγώ, μέσα στο τσακίρ κέφι που ήμουν (μουρμούραγα και εκείνο το «δεν πάω σπίτι μου απόψε»), της παρήγγειλα και εγώ έναν καφέ! Έδωσα μάλιστα και πουρμπουάρ, 5 ευρώ με την δικαιολογία ότι το ίδιο κάνω και στην πλατεία το καλοκαίρι που πίνω καφέ, … αν η κοπέλα είναι όμορφη…

Όπα! Τώρα, αυτήν την στιγμή έφτασε στο δωμάτιο μου ο καφές που λέγαμε, ζεστός και μυρωδάτος από τα χέρια της Ελένης… Σας αφήνω για λίγο για να τον απολαύσω, και τα λέμε ξανά σε λίγο!..

Όπα!

Χαιρετιώτες – Χαιρετιώτισσες, ...Όπαααα!

2 σχόλια

ΣΧΕΤΙΚΑ:

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

Αγαπητέ κ. Γιάννη, καλησπέρα σας!

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009

Προς: Κον Γιάννη, Εστιάτορα

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

Τα είπαμε με τον αγαπητό ιατρό, τον φίλτατο κ. Λυκούργο Νανή…

Αγαπητέ κ. Γιάννη, καλησπέρα σας!

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009, 21:28
Από: Panagiotis Michalopoulos
michalopoulos_p@yahoo.gr
Προς: Κύριο Γιάννη, εστιάτορα.

Αγαπητέ κ. Γιάννη, καλησπέρα σας!

Σας ευχαριστώ θερμά (δεν θα σταματάω να το λέω) για όλα όσα κάνατε και κάνετε για μένα. Το ξέρετε, πια, το πόσο δικούς μου ανθρώπους σας θεωρώ, από εκείνη την ημέρα που με αναστήσατε, κυριολεκτικά, με το φαγητό που μου στείλατε…

Θα ήθελα με την ευκαιρία του μηνύματος μου αυτού, να σας υπενθυμίσω να παρακολουθείτε το τεφτέρι μου (διότι εγώ δεν ασχολούμαι) και να με ενημερώνετε έγκαιρα αν είναι να δώσω πρόσθετα χρήματα στον κύριο που κάνει τις παραδώσεις στο σπίτι… Για να υπάρχει πάντα ένας γεμάτος κουμπαράς μου, στο μαγαζί, για νέες αποστολές φαγητού. Ευχαριστώ, και, γι αυτό!

Αν δεν κάνω δε κατάχρηση της καλοσύνης σας, θα ήθελα να σας παρακαλέσω και για κάτι άλλο, αν γίνεται, να με εξυπηρετήσετε. Έδωσα σήμερα στη σύζυγο μου τα 70 ευρώ του λογαριασμού του νερού, του λογαριασμού που έληξε. Μου ήρθε όμως προχθές και ο λογαριασμός για το ηλεκτρικό (600 ευρώ) που αυτός λήγει στις 10 Ιανουαρίου.

Σκέφτηκα, λοιπόν, να τον εμπιστευτώ σε σας… Αν γίνεται, δηλαδή, να τον πληρώσετε εσείς, μαζί με τον δικό σας… Ή αν πάτε στο σούπερ μάρκετ στη γειτονιά μας για ψώνια, εκεί δηλαδή που συνήθιζα να πληρώνω το ρεύμα όταν είχα μεγαλύτερη ευχέρεια να κυκλοφορώ…

Αν γίνεται, τότε λοιπόν να δώσω και αυτά τα χρήματα στον κύριο που κάνει τις παραδώσεις, την επόμενη φορά που θα έρθει στο σπίτι μου με μια νέα παραγγελία μου για πακέτο φαγητού.

Σας έχω ζαλίσει, το ξέρω, και σας ζητώ συγγνώμη!

Αυτά λοιπόν για απόψε, και σας εύχομαι καλό υπόλοιπο Κυριακής… Και καλή εβδομάδα να έχετε. Καλή σας νύχτα.

Φιλικότατα,
Παναγιώτης




ΣΧΕΤΙΚΑ:

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009

Προς: Κον Γιάννη, Εστιάτορα

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

Τα είπαμε με τον αγαπητό ιατρό, τον φίλτατο κ. Λυκούργο Νανή…

Προς: Κον Γιάννη, Εστιάτορα

Κυριακή, 13 Δεκέμβριος 2009, 12:27
Από: panagiotis michalopoulos
panag_michal@yahoo.gr
Προς: Κον Γιάννη, Εστιάτορα
Κοιν. ΙΚΑ, τμήμα παροχών


Αγαπητέ κ. Γιάννη, Καλημέρα σας!

Είμαι ο Παναγιώτης Μιχαλόπουλος ο ασπρομάλλης, ο μεσόκοπος πελάτης σας που το χειμώνα δεν μπορώ εύκολα να έρχομαι στο εστιατόριο, αλλά σας κάνω παραγγελίες για το σπίτι.

Ξέρω ότι σήμερα δεν θα είστε στο μαγαζί διότι είναι Κυριακή, ελπίζω όμως να διαβάσετε γρήγορα το μήνυμα μου αυτό, διότι έχω ένα πρόβλημα και ζητώ βοήθεια για να το λύσω.

Είναι μια εβδομάδα τώρα που δεν αισθανόμουν και τόσο καλά (μια ζάλη, μια αδυναμία, είχα) και δεν μπόρεσα να πάω στη Γλυφάδα στο ΙΚΑ για να πάρω τη σύνταξη μου, όπως είχα προγραμματίσει να κάνω μια και το ταμείο μου στέρευε…

Με πληρώνουν, ξέρετε, μετά από τις 22 του μήνα, και ημέρα Τρίτη ή Πέμπτη, και εγώ το καθυστέρησα από τον προηγούμενο μήνα… Και έτσι, την πάτησα διότι είχα και κάποια – έξτρα - απρόβλεπτα έξοδα…

Το αποτέλεσμα είναι να έχω ξεμείνει, και, από χρήματα αλλά, και, από κάτι λίγα τρόφιμα που είχα στο σπίτι για ώρα ανάγκης…

Λοιπόν: Για να μην πεθάνω (τελείως) από την πείνα, πρέπει κάποιος να με βοηθήσει. Ή να πάμε μαζί (γιατί αισθάνομαι και μια αστάθεια) στη Γλυφάδα, ή να του κάνω μια εξουσιοδότηση για να πάρει εκείνος τη σύνταξη μου για λογαριασμό μου.

Απευθύνομαι σε εσάς με το θάρρος της φιλίας, και περιμένω απάντηση σας.

Ευχαριστώ,

Παναγιώτης Μιχαλόπουλος
Ξάνθου 66 – Ελληνικό
Τηλέφωνο: 698 2331071

http://xairete.blogspot.com/2009/12/blog-post_2339.html

http://oikogeneiakos.blogspot.com/2009/12/blog-post_13.html

http://p-michalopoulos.blogspot.com/2009/12/blog-post_13.html



ΣΧΕΤΙΚΑ:

«Οι ήρωες κουράστηκαν»

Καλησπέρα σας! Προμηθευτήκαμε καύσιμα, σηκώσαμε πίεση, και συνεχίζουμε! :-)

ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ

Σε αυτό το περιβάλλον, λοιπόν, ο άνθρωπος μας κατάφερε να επιβιώσει και να πάρει γρήγορα εξιτήριο αφού όλοι οι γιατροί έλεγαν ότι ήταν καλά!

Εξιτήριο, στο οποίο αντέδρασε η «κυρία» σύζυγος (έβριζε μαινόμενη τους γιατρούς), η κυρία η οποία είχε επενδύσει πολλά συμφέροντα της στην σκευωρία της αυτή, όπως να του φάει το σπίτι, να του φάει και τη σύνταξη του καλού μας αυτού ανθρώπου!!!..

Αλλά ας μη πούμε τι έφαγε τελικά…

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΣΧΟΛΙΟ:

«κάτι πηγαίνει άσχημα. Εκεί έπρεπε από το πρώτο στραβό που συνέβη να αντιδράσει ο πατέρας γιατί σίγουρα θα ακολουθούσαν και χειρότερα.»
ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟΣ. ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΟΥ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ ΣΤΑ ΚΟΠΡΑΝΑ ΤΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ ΤΗΣ. Ο ΚΟΣΜΟΣ, Ο ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΧΟΡΟΠΗΔΗΣΕ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ, ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΜΑΝΑΣ ΓΙΟΥ ΚΑΙ ΚΟΡΗΣ.

«Τα νοσοκομεία και ιδιαιτέρα το Δρομοκαϊτειο..»
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΡΕΛΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΗΤΑΝ Η ΕΠΟΧΗ (ΑΝΟΙΞΗ) ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΕΞΩ ΚΑΙ ΦΩΝΑΞΕ «ΒΟΗΘΕΙΑ» ΚΑΙ Η «ΚΥΡΑΤΣΑ» ΕΙΧΕ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ (ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ) ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΙΟΥ (ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕ ΧΕΡΙ). ΜΕ ΨΕΜΑΤΑ ΤΟΝ ΕΚΛΕΙΣΕ ΕΚΕΙ. ΤΟΝ ΕΚΛΕΙΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΤΟΝ ΕΚΛΕΙΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟ, ΤΟΝ ΕΚΛΕΙΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΧΟΡΟΠΗΔΑΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ, ΤΟΝ ΕΚΛΕΙΣΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ «ΧΑΡΤΙ» ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΣΥΝΤΑΞΗ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΤΑΝ ΑΥΤΗ.

«δεν προσφέρει τίποτε πιστεύω ,απλώς σου βγαίνει το όνομα.»
ΗΤΑΝ Ο ΠΙΟ ΔΙΑΣΗΜΟΣ «ΤΡΕΛΟΣ». ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΔΙΑΒΑΖΑΝ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΣΕ ΠΕΡΙΟΠΤΗ ΘΕΣΗ ΣΤΙΣ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ (ΤΑ ΝΕΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΚΛΠ) ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΤΕΙΛΕΙ ΝΩΡΙΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ (ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ ΤΟΥ) ΕΤΥΧΕ ΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΝΤΑΙ (ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ). ΑΣΘΕΝΕΙΣ, ΕΒΡΙΣΚΑΝ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑΝ ΣΤΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟ ΤΗΣ Μ. ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ, ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ.
ΟΤΑΝ ΔΕ Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥΣ ΕΛΥΝΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΟΥΝ ΕΞΙΤΗΡΙΟ (ΟΙ ΑΔΕΙΕΣ ΠΟΥ ΈΠΑΙΡΝΕ ΗΤΑΝ ΠΟΛΛΕΣ) ΤΟΤΕ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΜΥΞΟΚΛΑΙΕΙ Η «ΣΥΖΥΓΟΣ», ΑΛΛΑ ΕΦΑΓΕ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΣΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΕ.


Από το ιστολόγιο μου, τα "Χαιρετίσματα" («natapoume.pblogs.gr»), το εξαφανισμένο...

http://xairete.blogspot.com/2009/11/blog-post_830.html



ΣΧΕΤΙΚΑ:

Τρίτη, 03 Νοεμβρίου 2009

Βγάζει τρελό τον πατέρα της, γιατί τη συμβουλεύει να κόψει τα ναρκωτικά!

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Οι Ελληνες φοιτητές...

ΣΧΕΤΙΚΟ:

Γύρισε στο σπίτι (νωρίς το πρωί, αφού πήγε και την απολύσανε) γύρισε λοιπόν νευριασμένη, νευρίασε ακόμα περισσότερο που είδε τον σύζυγο της χαρούμενο και γαλήνιο διότι άκουγε κάτι χριστιανικά τραγούδια, και μετά από λίγη ώρα βλέπει ο μέχρι τότε ειρηνευμένος άνθρωπος, βλέπει να ανοίγει με ορμή η πόρτα του δωματίου του και να μπαίνει μέσα ένας αγριεμένος αστυνομικός τον οποίον είχε φέρει η σύζυγος του (για να εκδικηθεί αυτόν για το περιστατικό που είχε στο σπίτι εκείνο), ένας φουριόζος αστυνομικός λοιπόν, με εισαγγελική εντολή, για να τον πάει στο ψυχιατρείο, διότι η σύζυγος με διάφορα ψέματα είχε καταφέρει να πείσει ότι είναι επικίνδυνος στο σπίτι. Στο σπίτι στο οποίο έτρωγε και από το γιο του ξύλο (το γιο που φοβόταν μήπως τον αποκληρώσει), στο σπίτι που παρά τις πιέσεις και τις απειλές τους δεν υπέκυπτε για να τους το γράψει!..

http://oikogeneiakos.blogspot.com/2008/08/blog-post.html

PROS-PONEMENOUS

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ:

Αχ! Αχ! Αχ!

stavroula είπε...

Πράγματι, περιγράφεις με τα πιο όμορφα επιχειρήματα το μυστήριο του θανάτου!

Λυπάμαι τους ανθρώπους που προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι η ζωή τελειώνει εδώ, ζώντας με ψευδαισθήσεις…

27 Αύγουστος 2008 3:38 πμ


P. MICHALOPOULOS είπε...

Γεια σου Σταυρούλα! Τι κάνεις; Έχεις αφήσει σχόλιο εδώ και μια ώρα και δεν το είχα πάρει είδηση; Έρχομαι λοιπόν τώρα, να σου απαντήσω ότι: Έτσι είναι όπως τα λες!

Και η ζωή δεν τελειώνει εδώ, αλλά συνεχίζεται. Το ίδιο και τα σχετικά σχόλια («συνεχίζονται»)...

Χαιρετώ! :-)

27 Αύγουστος 2008 4:47 πμ

http://pros-ponemenous.blogspot.com/2008/08/9.html


Τα θέματα αυτά (τα… «Άννα, μη κλαις!») με τη σειρά που δημοσιεύτηκαν, είναι τα ακόλουθα:

Σε καταλαβαίνω που είσαι συντετριμμένη

…Και μας κάνουν να πονούμε και να απελπιζόμαστε!

Ποιος λοιπόν, θα μας ενισχύσει – στηρίξει και παρηγορήσει στις θλίψεις μας ...

Πίστευε – ΠΡΟΣΜΕΝΕ, όσο θα ζεις...

Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα γλυκοχάραμ’ αυγής είναι πέρα;

Στο δρόμο προς τη γη της επαγγελίας…

Ο Χριστός, νίκησε τον «Άδη», διέλυσε το Βασίλειο του θανάτου!

Φυσικά, δεν ξέχασα και τον μεταστάντα αδελφό Νικόλα.

Αχ! Αχ! Αχ!

Anny: "Παναγιώτη, τα λόγια σου μου κάνουν πάρα πολύ καλό..."

«Εγώ ειμί η ανάσταση και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, κάν αποθάνει, ζήσεται»…

Ώστε όσοι πιστεύουμε σε Αυτόν να μη χαθούμε αλλά να έχουμε ΖΩΗ ΑΙΩΝΙΑ!..

Αυτά τα λόγια με συγκλόνισαν και με προβλημάτισαν!

Η ανθρώπινη ζωή

Ψυχή!

Μη κοιτάς πίσω. Κοίτα ψηλά!

ΕΙΣΑΙ ο Κύριός μας και ο Θεός μας, ο Ιησούς Χριστός μας!

Γι αυτό ακριβώς πρέπει να χαίρεσαι…

ΑΝΝΑ: "Αυτό το κομμάτι είναι καταπληκτικό."

Παναγιώτη, σου το είπα και πριν, το μήνυμα ήταν θεόσταλτο.

ΕΝΑΣ «ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ» ΔΙΑΛΟΓΟΣ:

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ « “ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ” ΔΙΑΛΟΓΟΥ »

Παναγιώτη, είναι υπέροχα και παρηγορητικά τα κείμενά σου.

Όπως θα μας έλεγε και ο ιερός Χρυσόστομος αν σερφάριζε μαζί μας!…

Να και μια ακόμα, σχετική με το θέμα μας, χαριτωμένη εικόνα ...

Ο καλός Θεός σε στέλνει και μου γράφεις όλα αυτά τα λόγια την κατάλληλη στιγμή!

Άλλωστε, ούτε και εγώ τα γνώριζα αυτά τα λόγια του ιερού Χρυσοστόμου...

Για πάντα μαζί, σ' αυτό το ανηφόρι που το λένε ζωή...

"Και επειδή, και δια ταύτα… Όπως τα ‘παμε: Όλα σπάστα, όλα κάψ’ τα, και αγάπα με!"

Η Αγάπη...

«Πάσαν χαράν ηγήσασθε, αδελφοί μου, όταν πειρασμοίς περιπέσητε ποικίλοις, Γινώσκοντες ότι το δοκίμιον υμών της πίστεως κατεργάζεται υπομονήν».

Αχ, Αννούλα του χιονιά!

Αυτά τα ολίγα Αννούλα (…χωρίς «Αχ»!).

Τελευταίο : Άννα, μη κλαις!

Έχω δικούς μου εδώ (και όχι μόνο)!

Έχω μια (εν Χριστώ) αδελφή, τη Σταυρούλα στην Αμερική…

Έχω και δυο ακόμα αδελφές ψυχές (του παλαιού εορτολόγιου, αυτοί)…

Έχω (μέσα στην καρδιά μου και αυτός) τον Νίκο, το πληγωμένο μας το αηδόνι!

[Δεν έχω πιει ακόμα καφέ (πρωινό) και δεν μπορώ να θυμηθώ αν έχω και άλλους, τώρα!]

Να ζήσετε, αδέλφια μου! :-)

Τι καλά! Έχω λοιπόν κάποιους (λίγους και καλούς) δικούς μου εδώ (και όχι μόνο)!

Έχω και στον ουρανό:

Έχω τον πνευματικό μου πατέρα τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, που τόσο πολύ με αγαπούσε!

Έχω τον Θεόδωρο τον Κοντοπίδη, το κατηχητόπουλο μου (1966) στο Αιγάλεω, και συνεργάτη κατηχητή στην Αργυρούπολη (1978), αρχιτέκτονα με μάστερ στην Αμερική, το καλό μας το παιδί που μας έφυγε τόσο νέος (πολύτεκνος, ήδη) για τον ουρανό!

Έχω την αδελφή μου την Κασσιανή (δεν θυμάμαι επώνυμο) κατηχήτρια εδώ στην Αργυρούπολη…

Έχω τον Αποστόλη, γνωστό μου από τη θητεία μας στο πολεμικό Ναυτικό, συνεργάτη μετά στην εσωτερική ιεραποστολή. Αιώνια η μνήμη σου «Αποστόλη αδελφέ μου»!

Έχω τον φίλο των νεανικών μου χρόνων, τον Γιάννη τον Ασλανίδη, τον «Άγιο της Αφρικής» γνωστό σαν πατέρα Κοσμά Γρηγοριάτη που έδωσε και τη ζωή του εκεί στην μαύρη ήπειρο, θυσία σε Εκείνον!...

Έχω τον άλλο μου τον αδελφό, τον Φώτη τον Στελάτο, τον συμμαθητή μου από τη Σιβιτανίδειο, αχώριστο φίλο μια ολόκληρη ζωή... Πολίτης, και, αυτός της άνω Ιερουσαλήμ (όπως ελπίζω), πια!

Έχω την μητέρα μου Διονυσία, και πολλούς άλλους συγγενείς μου…

Παναγιώτης

Υ.Γ.

«Στρατευόμενη» εκκλησία στη γη, και «θριαμβεύουσα» εκκλησία στον «ουρανό», είμαστε ένα μαζί με τον Κύριο, και είμαστε πολλοί, αναρίθμητοι! :-)

Παναγιώτης προς Αναστασία: Καλά κατάλαβα;

Η anastasia άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Εσείς, τι θα γράφατε σαν τίτλο;":

Το μόνο που σκέφθηκα είναι
κοιτάζοντας τον ουρανό
Με σκέφτηκες??????εδώ είμαι.
Και ξέρεις Παναγιώτη σε τι αναφέρομαι.
Γεια σου Παναγιώτη
Να είσαι καλά
Αναστασία

Ανάρτηση από την anastasia στο XAIRETE τη 10 Σεπτέμβριος 2008 4:31 μμ



Ο P. MICHALOPOULOS άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Εσείς, τι θα γράφατε σαν τίτλο;":

Να κοιτάμε ψηλά λοιπόν, αγαπητή εν Χριστώ αδελφή Αναστασία;

… Όπως και οι πατέρες της απροσκύνητης στην παναίρεση του Οικουμενισμού, ιεράς μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους.

Καλά κατάλαβα;

Έτσι, θα δούμε την αγάπη του Θεού να σκεπάζει σαν σύννεφο στον καύσωνα των άδικων διωγμών, να σκεπάζει τους ανθρώπους του Θεού, να τους προστατεύει από τη δολοφονική μανία προβοκατόρων ρασοφόρων που με σατανικό τρόπο αναρριχήθηκαν στα ύψιστα εκκλησιαστικά αξιώματα…

…Την ιδία ώρα που μαύρα σύννεφα καλύπτουν μια… «μεγίστη» επηρμένη και ταγμένη στον μαμμωνά γειτονική μονή, και κεραυνοί από αποκαλύψεις για σκάνδαλα πέφτουν στα κεφάλια των δήθεν μοναχών της αλλά και κατά κάποιων άλλων «πατέρων» - δήθεν πατέρων του έθνους – πολιτικάντηδων πες καλύτερα, που διαπλέκονται (πιο αισχρά δεν γίνεται) μαζί τους!..

Καλά κατάλαβα;

Ή μήπως εννοείς εκείνον τον ταλαίπωρο, που και αυτός αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα από φευδαδέλφους και ψευτοπατέρες, από μακρινούς και από «κοντινούς» του, και από άλλες σκοτεινές δυνάμεις;
…Εκείνον τον ταλαίπωρο, λέω, που έχει και αυτός πάντα την σκέπη του Θεού για βοήθεια και παρηγοριά, εκείνον που το δράμα του περιγράφεται με τα πιο μελανά χρώματα στο ιστολόγιο με τον τίτλο «οικογενειακός»;
http://oikogeneiakos.blogspot.com/

Είναι και τα δυο θέματα, άξια δημόσιας προβολής διότι έτσι προκαλείται η φωνή του λαού, έτσι ακολουθεί και οι οργή του Θεού που πέφτει σαν κεραυνός…


Ανάρτηση από τον P. MICHALOPOULOS στο XAIRETE τη 10 Σεπτέμβριος 2008 5:33 μμ